Polska – lider Europy Wschodniej i partner strategiczny. Czy Rzeczpospolita Polska wprowadzi region do Unii Europejskiej i NATO?

WSTĘP

Po jesieni ludów 1989 r. i rozpadzie Związku Radzieckiego w 1990 r., pojawiły się nowe perspektywy rozwoju dla państw Europy Środkowo-Wschodniej. Logicznym następstwem uwolnienia się państw tego regionu spod dominacji Związku Radzieckiego był zwrot w stronę Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych. Państwa, które odzyskały suwerenność i niepodległość, wkroczyły na drogę demokracji i przeistoczenia gospodarki z centralnie planowanej w rynkową. Ważne miejsce w przemianach, jakie zaszły w Europie, zajmowała Polska.

Po przeprowadzeniu wielu reform uzyskała ona w kwietniu 1999 r. członkostwo w Sojuszu Północnoatlantyckim oraz, co miało miejsce w marcu 1998 r., rozpoczęła oficjalne negocjacje w sprawie członkostwa w Unii Europejskiej. W naszych dążeniach do wstąpienia do organizacji zachodnich prawie zapomnieliśmy o stosunkach z naszymi sąsiadami i partnerami na wschodzie, a od rozwoju tych stosunków będzie zależał przyszły status naszego kraju. To właśnie o przyszłej roli i kierunkach polskiej polityki wschodniej chciałbym napisać w mojej pracy.

Rozdział pierwszy przedstawi ogólny zarys sytuacji geopolitycznej panującej w części północnej regionu Europy Środkowo-Wschodniej. To pozwoli zająć się szczegółowo w późniejszych rozdziałach problemem przedstawionym w tytule całości. Praca opierać się będzie na analizie obecnych kierunków polskiej polityki zagranicznej oraz prognozie rozwoju wydarzeń na najbliższe dwadzieścia pięć lat w obrębie północnej części Europy Środkowo-Wschodniej, w skład którego to obszaru wchodzą Polska, Rosja, Litwa, Łotwa, Estonia, Białoruś, Ukraina. Rozdział pierwszy zawiera przedstawienie aspiracji poszczególnych krajów regionu do uczestnictwa w Unii Europejskiej i NATO oraz rolę, jaką pełni Rzeczpospolita Polska w tych aspiracjach. Pozwoli to rozwinąć problem w rozdziale drugim, poświęconym odpowiedzi na następujące pytania:

Czy uzyskanie członkostwa w Unii Europejskiej może być pomocne w osiągnięciu przez Polskę prymatu politycznego i gospodarczego w Europie Środkowo-Wschodniej, czy też Polska stanie się drugorzędnym członkiem Unii Europejskiej i zostanie zepchnięta do drugorzędnej roli w regionie?

  1. Czy Rzeczpospolita Polska wprowadzi region do Unii Europejskiej i NATO?
  2. Dlaczego pozostałe państwa regionu miałyby pozwolić Polsce na ponowne narzucenie decydującej roli politycznej w Europie Środkowo-Wschodniej?
  3. Jak i na jakiej płaszczyźnie rozwiną się stosunki ze ZBiR?
  4. Jakie mogą być potencjalne zagrożenia wynikające z chęci osiągnięcia przez Polskę dominującej roli w Europie Środkowo-Wschodniej?

Odpowiedź na te pytania umożliwi w rozdziale trzecim udowodnienie tezy, iż Polska posiada wszelkie predyspozycje i jest na najlepszej drodze, aby do roku 2025 stać się politycznym i gospodarczym liderem północnej części Europy Środkowo-Wschodniej. W rozdziale czwartym natomiast zajmę się prognozą rozwoju sytuacji w regionie, co stanowić będzie niejako rozwinięcie rozdziału trzeciego. Rozdział piąty zawierać będzie wnioski normatywne, a więc mające na celu wskazanie działań, które pozwolą ulepszyć obecną rzeczywistość i zrealizować zamierzenia nakreślone w tezie pracy oraz podsumowanie.

Liczba stron 49
Nazwa Szkoły Wyższej Niepaństwowa Szkoła Wyższa Collegium Civitas w Warszawie
Rodzaj pracy licencjacka
Rok oddania 2001